Er is vooral gekeken naar een rustige, cleane opmaak. Daarbij is rekening gehouden met het weergeven van de juiste informatie over het merk, het product, de bezorging en de betaling. Voor de buitenlandse klanten is het nu ook mogelijk om de webstore in het Engels te bekijken.

Ben je benieuwd geworden naar het redesign van Revert.nl? Check de webstore dan hier: www.revert.nl

Tekst: Natasha Smit

Zittend op een zandzak in de riderstent lijkt Joris Ouwerkerk zich bij het WK in Oslo prima te vermaken. Samen met zijn maatjes Dolf van der Wal en Charlotte van Gils kijkt hij vol spanning naar de halve finale slopestyle. ,,Het niveau ligt hier zo belachelijk hoog! De beste snowboarders ter wereld komen hier in actie. Heb je die sicke run van Seppe Smits gezien? Ik ben echt onder de indruk van wat onze Belg hier laat zien.’’

Zelf had hij deze week wat minder geluk met zijn snowboardprestaties. Hij lag er namelijk in de kwartfinales van het WK al uit. ,,Dat was niet mijn dag. Een dag eerder liep het op de training perfect, maar daarna ging het beduidend minder. Ik baal ervan dat ik die Cap Double Cork 1080, die ik normaal met gemak spring, nu niet geland heb.’’

Joris heeft al lange tijd last van zijn enkel; zijn bot is door een zware landing gekneusd.  Maar zo midden in het seizoen neemt hij geen vrij om zijn enkel te laten herstellen. ,,Dan moet ik maanden met mijn poot omhoog zitten. Daar heb ik nu echt geen tijd voor!,’’ zegt hij verontwaardigd. Maar pijnvrij snowboarden, dat lukt hem niet. ,,Ik voel mijn enkel soms als ik land, zeker op zo’n zwaar parcours als hier in Wyller. Ik land in ieder geval niet switch, dat doet teveel zeer.’’

Die blessure is jammer, want eigenlijk was hij de laatste tijd juist lekker bezig. Hij werd verrassend derde op de slopestyle bij een wereldbeker in Londen en veroverde daarmee ook A-status van het NOC * Nsf. ,,Die financiële status kan ik met al die reizen goed gebruiken,’’ lacht hij. ,,Ik moet nu alleen hard werken om mijn A-status te behouden. Dat betekent dat ik volgende week bij de wereldbekerwedstrijd in Quebec de eerste acht moet halen. Met die gekwetste enkel wordt dat nog een zwaar klusje.’’

Hieronder vind je de video met degene die doorgaan en enkele andere crews die opvielen door hun creativiteit, kameraadschap en hun snowboarden.

In de tweede ronde draait het allemaal om stemmen. Om door te gaan moeten de crews ervoor zorgen dat zij de meeste stemmen krijgen. Vandaag, 21 februari, wordt er besloten welke drie crews de trip naar de Chosen Sessions in Oostenrijk winnen. Hier zullen ze verder battlen voor de ultime prijs: leven als een Nike pro.

Vier foto’s genomen vanaf vrijwel dezelfde plaats in een gebied. Voor de leek zijn het vier stukken berg, voor het geoefend oog is het een bron van informatie om in te schatten wat je ziet en of de afdaling veilig is.

Door de sneeuw rond de top komen stenen heen. Dit is minimaal 40° terrein en het is een schaduwhelling. Afdalen van de top kan alleen bij hele gunstige lawineomstandigheden. Onder de top ligt terrein waar wel veel sporen van wind te zien zijn. Flinke velden met ‘Dunen’, (golvend sneeuwoppervlak) geven aan dat er veel ingewaaide sneeuw ligt. De wind heeft van rechts naar links gewaaid, dus ligt steeds links van de bulten de meeste ingewaaide en gevaarlijke sneeuw. Hier heel erg opletten op overgangen van vlak naar steiler terrein.

De achterkant van de Weissfl uhgipfel: Vooral de strepen op de fl auwe rug midden op de foto en de losse stenen rechts ervan vertellen dat er wel wat wind in deze helling heeft gestaan. De grote hoeveelheid sporen hebben ongetwijfeld al fl ink wat spanning uit het sneeuwdek gehaald, maar geven nooit een garantie dat het veilig is. Het is wel een veel afgedaalde helling, waardoor eventuele glijlagen na elke sneeuwval systematisch gesloopt worden. Deze afdaling begint met minimaal 35° hellingshoek.

De Gaudergrad is een interessante: Iedere fanatieke wintersporter herkent hier een windlipje die aangeeft dat de overwegende windrichting dit seizoen van links naar rechts over de kam heeft gestaan. Daar kan je direct uit concluderen dat de gevaarlijke ingewaaide sneeuw aan de rechter kant van de graat ligt. De kleinere windsporen, de strepen achter de stenen aan het eind van de graad en het gladde biljartlaken rechts, geven aan dat de recente wind ook van links naar rechts is geweest en dat kan gevaarlijk zijn. Het huisje is overigens een test station van de Zwitserse lawinedienst die op het steilste stuk rechts een testveld hebben liggen om lagen, kristallen, spanningen in het sneeuwdek, vervorming van de sneeuw en nog veel meer te meten. Kennelijk is het een plek waar lawinetechnisch veel aan de hand is. Zowel qua wind als hellingshoek is dat wel logisch.

Deze schouder van de Schwarzhorn is een feest voor het oog, maar wordt bijzonder weinig afgedaald. Bovenin gaat deze wand over de 40° en de wind staat er meestal tegenaan te waaien. Dat is meestal een teken dat deze kant veilig en juist de andere kant van de berg gevaarlijk is. In dit geval is de berg zo steil dat veel sneeuw niet over de graat waait, maar mooi tegen de fl ank aan gedrapeerd wordt (te zien aan de velden met Dunen die tegen de hele fl ank aan liggen. De geulen zijn perfect om de gevaarlijke sneeuw in te verzamelen. Dit is dus niet een wand die vaak veilig af te dalen is. Als het lawinegevaar hoger is dan twee, kan je ook maar beter een beetje afstand houden, want met een hoge traverse van rechts kan je een fl inke hoop sneeuw boven je los trappen. Nu met lawinegevaar drie is het een ‘no go’!

Tekst: Maarten Huisman

Het is januari 2008 als mijn broer voor mijn ogen een lawine lostrapt en maar net aan ontsnapt aan de dood. Deze gebeurtenis laat mij niet meer los. Was dit een kwestie van domme pech of waren wij onwetend? Ik besluit actie te ondernemen om nooit meer in zo’n situatie terecht te komen. Bij thuiskomst schrijf ik mij in voor een lawinetraining bij het Snow Safety Center.

Praktijkdag 1
“Na een zware reis met heftige sneeuwval rijden we zaterdagochtend de laatste honderd meter zonder kettingen omhoog over een besneeuwde weg. Meerdere auto’s blokkeren de weg en toevallig hebben ze allemaal een geel nummerbord. Dit is de eerste kennismaking met onze medecursisten. Na ons geïnstalleerd te hebben in het hostel begint dan eindelijk de training! Het valt ons op dat een gemêleerd gezelschap skiërs en boarders zich voor de lawinetraining heeft opgegeven. Wolfgang, Martijn en Michiel zijn onze gidsen en Maarten en Rolf van Snow Safety Center verzorgen de theoretische ondersteuning. Wij worden in de groep van Martijn Schell ingedeeld en na een korte introductie gaan we op pad. Er ligt twintig tot veertig centimeter verse poeder en het zicht is niet optimaal. Het lawinebericht geeft stufe 3 ‘Erheblich vor allem für Triebschneehange aller Expositionen’. Het lijkt ons een goed uitgangspunt voor een lawinetraining! Ondanks het matige zicht doen we toch een poging om de backcountry te verkennen. In ons enthousiasme hebben we de snelheid niet helemaal onder controle en komen medecursisten Rob en Mathijs elkaar hard tegen tijdens de afdaling. Een ski raakt los en verdwijnt met hoge snelheid uit het zicht, waarna we met zijn allen gezellig een sneeuwveld kunnen omspitten op zoek naar de verloren lat. De poeder op deze helling is dik, maar we houden ons keurig aan de lawinewetten. Het schatten van de hellingshoek blijkt lastig, maar onze gids Martijn loodst ons op de veilige hellingen naar beneden. Mooiste afdaling van de dag? Dat was toch zeker de laatste tree-run. Samen met Martijn de gids en Michiel van de Taste raggen we als gillende kinderen door het grote, donkere bos! Met een dikke smile komen we weer met de bus bij ons gastenverblijf aan waar de biertjes ons lekker zullen smaken… Althans dat hadden we gehoopt! Maarten Huisman van het SSC had namelijk zijn uiterste best gedaan om een aantal lawinepiepers te verstoppen die wij natuurlijk moesten gaan opsporen. De sessie ‘pieper-, sondeer- en graaftechnieken’ maakt de dag compleet. De meesten van ons denken dat ze wel weten hoe ze dit materiaal moeten inzetten en gebruiken, maar in de praktijk valt het vies tegen. We besteden veel aandacht aan graaftechnieken, leren met onze sondes te ‘voelen’ wat voor soort materiaal er onder het sneeuwdek ligt en gaan keer op keer opzoek met onze piepers. In het schemerdonker gaan we uitgeput maar voldaan eten.”

Om snel te kunnen zoeken met je pieper moet          Door met een sonde te oefenen weet je wat voor
je oefenen, oefenen en nog eens oefenen!                materiaal er zich onder het sneeuwdek bevindt.

            
… Stof.                                                                      … Metaal.

Graaf je freeridebuddy snel uit door als
groep in een v-formatie te gaan staan.

Praktijkdag 2
“Zondag doe ik voorzichtig de gordijntjes open en ja hoor: ‘blue bird’! Buiten is het lekker fris en we gaan met onze gids Martijn naar de Jakobshorn met als plan om op een veilige manier dikke poeder te scoren! Martijn is relaxt en er is absoluut geen sprake van poederstress. Een korte traverse leidt ons naar een maagdelijk wit poederveld waar wij onze handtekeningen in de sneeuw zetten. Na een eindeloze afdaling volgt een hike van veertig minuten terug naar de ‘bewoonde wereld’. Hier vallen de lieden met wat mindere conditie direct door de mand! Onze gids Martijn weet een goede mix te vinden tussen theorie en hoogtemeters maken door de poeder. Aan het begin van elke afdaling worden grondig alle waarschuwingstekens van de omgeving besproken en aan de hand daarvan beslissen we hoe we afdalen. Aan het eind van de dag gaan we met de spitstrein terug naar Davos om vervolgens de bus weer terug naar Selfranga te nemen. Eenmaal aangekomen in ons onderkomen evalueren we de dag met onze gids.”

Praktijkdag 3
“Maandag ga ik met de snelle groep op pad. De ochtend begint met een fl auw zonnetje, maar daarna trekt de hemel snel dicht en we verwachten dat het gaat sneeuwstormen. Onze gids Wolgang Hackel is een oudere jongere van zevenenveertig met een bom aan ervaring en weet de jonkies wel te laten zweten. We rippen de Weissfl uhjoch en de Weissfl uhgipfel aan fl arden en nemen telkens weer een bus en daarna een treintje terug naar de top. Niets mooiers dan even chillen in een bushokje en nagenieten van je runs. We smachten naar rust, maar bij thuiskomst moeten we onverwachts weer twee lawineslachtoffers uitgraven. In een mooie tijd van zeven minuten hebben we ze gevonden en kunnen we met een gerust hart naar het ‘hotel’. Bij thuiskomst zijn we zelf aan de beurt om met behulp van hoogtekaarten de routes voor de volgende dag uit te stippelen. Uiteraard zullen wij de volgende dag pas beseffen waarom Wolfgang het hele uitstippelen nauwlettend in het oog houdt.”

Praktijkdag 4
“Dinsdag is de laatste dag van de cursus. Vandaag gaan we onze zelf geplande routes rijden. Een dik pak verse poeder van veertig centimeter, een blauwe vogel in de lucht en lawinestufe 3, daar moeten we het mee doen. De ochtend is koud en zonnig en op enkele runs nemen we de tijd om foto’s te maken. Wolfgang heeft wederom zeer veel geduld als we moeite hebben met het inschatten van de onderlinge afstand en met de discipline om niet allemaal tegelijk naar beneden te rossen. Tot genoegen van Wolfgang kunnen we niet al onze geplande routes rijden, maar ons plezier is er niet minder om. Michiel brengt wat freestyle-elementen in zijn route en loodst de groep over een pillowlijn! De dag is om voor we het in de gaten hebben en we sluiten af in een gezellige stube.”

Tekst: Patrick van Iersel. Foto’s: Michiel Rotgans.

Je kan natuurlijk wel hoog van de toren blazen en zeggen dat je wel even een nieuwe stunt gaat doen, maar dan moet je wel actie ondernemen! Je hebt vast wel eens zo’n filmpje gezien bij ‘Funniest Home Video’s’. Zo’n skiër in een veel te strakke spijkerbroek die denkt dat hij wel even een schansje kan springen. Met een foute outfit, verkeerde snelheid en verkeerde houding komt hij aan skiën. Dat kan natuurlijk alleen maar mis gaan. Omdat hij niet weet wat er gaat gebeuren, gaat hij natuurlijk vol op z’n giechel! Je kan zeggen wat je wilt, hij doet het tenminste wel! Maar goed, hij gaat vol op z’n plaat en dat wil jij voorkomen. Dus geen actie ondernemen is dan inderdaad het meest veilig. Maar door een kleine voorbereiding pakt het veel beter uit, want onvoorbereid te werk gaan, staat gelijk aan pijn en mislukking.

Hoe bereid je je voor met snowboarden? Languit in de sneeuw liggen tot je helemaal zen bent? De boel bij elkaar schreeuwen om alvast adrenaline op te bouwen? Of nog snel even een tricktip doorlezen in een magazine?

Nee joh! Ik ben al jaren van het visualiseren. In de lift visualiseer je de trick, je rijdt naar de desbetreffende spot. Je beeldt je de trick nog maar eens een keer in, maar dan in slowmotion. En dan gaan! Dat is gewoon het beste wat je kan doen. Als je hem in je hoofd kan, kan je het ook in de praktijk. Geen gezeur, geen smoesjes. Je hebt het in je hoofd, dus hop! Niet zo aanstellen, houd je gedeisd en maak voort, actie!

Weet je hoe leuk snowboarden dan wordt? Geen zorgen meer als je iets nieuws gaat proberen! Je komt toch wel weer op je pootjes terecht. Zolang je de trick niet kan inbeelden, moet je er maar niet aan beginnen. Je springt ook niet uit een vliegtuig voordat je weet hoe je parachute open moet. Dit is een beetje de gouden regel, volgens mij. Tenminste als je jezelf heel wilt houden. Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat ik hierdoor nog steeds ongeschonden het snowboarden ben doorgekomen. Een klein schrammetje hier en daar, een blauwe plek of een kneuzing. Ja, die hebben we allemaal wel eens. Maar je zal zien dat het wel meevalt.

Klinkt allemaal wel makkelijk zo, hè? Misschien is bovenstaande iets te veel van het Emiel Ratelband-niveau. Misschien is het dan ook weer niet zo makkelijk, maar deze manier van aanpakken helpt wel. Geloof me maar! Je zult zien dat als je in je hoofd ze alle zeven op een rijtje hebt je veel meer kan dan je in eerste instantie dacht! “Mind controls the body!”

Tekst: Youri Jansen. Foto: Michiel Rotgans

Tekst: Mirte van Dijk. Foto’s: Matt Georges, Daniëlle van den Heerik & Michiel Rotgans

“Zo Joey, waarom verdien jij eigenlijk dit interview?” Op zijn vriendelijke gezicht zien we opeens een paar grote ogen verschijnen. “Eh…”, stamelt hij, in de hoop dat we deze vraag zonder zinnig antwoord voorbij kunnen laten gaan. We wachten rustig af en onderbreken bijna de stilte door om zijn geschrokken gezicht te lachen. Dan ineens verschijnt een grote glimlach: “Omdat ik een heel goed seizoen heb gehad, misschien wel mijn beste tot nu toe!”

“Ik hou van snowboarden.” Waarna hij fluistert: “…Maar dat weten de lezers toch wel?” Na een paar minuten merken we hoe timide hij eigenlijk is. “Ik ben blij dat jullie geen camera voor dit interview gebruiken, want als ik voor de camera iets moet zeggen dan komt er niks méér uit dan wat er van me gevraagd wordt.”

“Maar hoe zit dat dan als je tijdens het snowboarden een camera op je neus hebt? Je rijdt tegenwoordig nauwelijks zonder bewijsmateriaal?”, vragen we. “Daar heb ik helemaal geen moeite mee, zolang ik niets hoef te zeggen! Als ik iets leuks voor de camera vertel en het komt helemaal niet leuk over of het lijkt erop dat ik kapsones heb, dan vind ik dat best wel vervelend. Maar écht stressen doe ik nooit hoor. Natuurlijk ben ik wel eens zenuwachtig voor een wedstrijd, maar over het algemeen ben ik best laid-back. Zeker als ik onderweg ben om te filmen. We zijn als team aan het werk in een goede en ontspannen sfeer. Het is trouwens ook fijn als je na een dag hard zwoegen het resultaat terug kunt zien, dan ben ik juist blij met die camera’s.” Het team waar Joey het over heeft bestaat uit Gerben Verweij, Cees Wille en filmmaker Tim Schiphorst. Zij maakten afgelopen seizoen voornamelijk korte trips naar Zwitserland, Oostenrijk, Finland, Noorwegen, Italië en Duitsland om te filmen voor de nieuwe Nederlandse snowboardfilm Momentum. “Het fijne van die korte trips is dat Nederland echt een thuisbasis blijft. Ik denk dat het een soort heimwee is, want ik vind het toch wel prettig om niet te lang van huis weg te zijn. Misschien komt dat ook door het bord eten dat hier altijd voor me klaar staat. En op een gegeven moment wordt een bepaalde spot ook gewoontjes. Tijd nemen om bepaalde tricks te oefenen ging niet, we werden echt gedwongen om te presteren. En dat is toch een voordeel. Ook met slecht weer reden we gewoon door, in plaats van te denken: ‘Joh, dat komt morgen wel’. En dat leverde goede resultaten op!”

“Over goede resultaten gesproken, we zijn erg benieuwd naar de nieuwe Postland-film Momentum. Hoe zijn die opnames verlopen?” “Half december begonnen we in Zwitserland met het testen van al het materiaal dat je nodig hebt om filmopnames te maken, zoals een generator, bouwlampen en een winch (in dit geval een zelfgemaakte lier bestaande uit een oud motorblok en een stuk touw om op snelheid te komen). Daar komt eigenlijk best veel bij kijken. Normaal gesproken regelt Gerben bijna alles, maar deze keer hebben we veel samen gedaan en stonden we een kleine drie weken in zijn werkplaats te klussen om alles voor te bereiden. We waren een goed team, dat moet ook wel. Soms sta je met z’n drieën een paar uur sneeuw te scheppen, zodat één persoon wat tricks kan maken. Team-effort dus. Als je dat elkaar niet gunt, dan krijg je ongemakkelijke situaties. Ik ben uiteindelijk heel blij met mijn part, ik heb namelijk echt het seizoen gehad waar ik op hoopte. Het zit geloof ik bijna aan het einde van de film. Of ergens in het midden? Het is niet het laatste part, want Tim wilde ook een knaller halverwege. Zo blijft het tenminste leuk om naar te kijken.”

“Wie jou wel eens op YouTube heeft bekeken vraagt zichzelf misschien af hoe je het toch voor elkaar krijgt alles er zo eenvoudig uit te laten zien. Het lijkt haast alsof het bij jou vanzelf gaat, doe je eigenlijk wel je best?” “Ja hoor, ik heb geen idee waar die rustige stijl vandaan komt. Ik hoor het inderdaad wel vaker. Het is echt niet zo dat het me is aan komen waaien. De eerste keer dat ik op een snowboard stond ben ik na dertig minuten gestopt. Het ging voor geen meter. Diezelfde week probeerde ik het nog een keer met hulp van wat vrienden. Toen had ik het vrij snel te pakken. Ik kreeg op mijn verjaardag een eigen board en een dag later een jaarkaart voor de Uithof. Vanaf toen begon ik met het rijden van rails, want die lagen daar nu eenmaal. Ik snowboardde praktisch elke dag en dat heeft op rails zijn vruchten afgeworpen. Kickerspringen gaat me ook wel redelijk af, dat blijft toch altijd moeilijk oefenen in Nederland. Qua rails kan ik op een internationaal evenement altijd goed meekomen, maar op kickers heb ik nog genoeg te leren. Ik heb toch het idee dat je minimaal dubbele corks moet springen om iets teweeg te brengen op zo’n wedstrijd. Het zou eventueel haalbaar zijn, ik zou nog een hoop moeten oefenen, maar het is een andere discipline. Door de mensen met wie ik snowboard is mijn pad richting de straat gegaan en daar ben ik gelukkig mee. Ik beleef het snowboarden op die manier, ik hou van de variatie die de straat me te bieden heeft.”

“Als je het aantal uren dat jij op de indoorbaan hebt doorgebracht omrekent naar het aantal werkdagen, heb je er al een hele carrière opzitten. Hoe blijf je na al die tijd nog steeds gemotiveerd?” “Het heeft niet zozeer te maken met de tricks die anderen doen, ik hoef niet per se te kunnen wat Gerben of Cees doet. Het gaat erom dat ik zie dat zij steeds bezig zijn om nieuwe dingen te verzinnen, ze leggen de lat voor zichzelf hoger en dát motiveert mij. En soms moet je elkaar er doorheen slepen. Afgelopen winter, toen we in Noorwegen waren, was het overdag te warm en de sneeuw daardoor te ‘slush’ om er mee te bouwen. Het bouwen deden we dan aan het einde van de dag, zodat deze in de avond zou aanvriezen. Er ontstond echter een enorme ijsplaat. Omdat we toch bepaalde shots moesten schieten die nog nodig waren voor de film, kun je eigenlijk niet bij de pakken neerzitten. Als er één iemand is die dat wel doet, kan dat de gehele sfeer verpesten.”

“Ergens heb je dus een bepaalde verantwoordelijkheid om elkaar te blijven motiveren. Hoe gaat dat dan bij wedstrijden? Dan is het toch ieder voor zich?” “De meeste mensen in het indoorcircuit kennen elkaar goed. De kwalificatierondes zijn vaak gezellige jamsessies met je vrienden. Iedereen pusht elkaar om beter te gaan rijden waardoor er vaak een goede sfeer hangt. Tussen de kwalificaties en de finale zit vaak een lange pauze waardoor je weer inkakt. Vaak rijd je in de finalerun de tricks die je tijdens de kwalificatie al gedaan hebt, maar het ‘momentum’ is dan voorbij, je moet jezelf echt weer even wakker schudden. Ik vind het heel moeilijk om mezelf op dat moment opnieuw te motiveren, vooral omdat de rijders die de finale niet gehaald hebben zitten te mokken. Ik snowboard nu eenmaal het beste als er een goede sfeer heerst onder alle mensen.”

“Ik neem aan dat die sfeer bij je nieuwe sponsor DC prima in orde is?” “Ja! Ik was altijd een enorme fan van DC, dat had ik nooit zo bij andere merken. Via mijn andere sponsor, de webshop Shaped Snowboarding, werd ik wat geholpen door Remco Smith. Hij had contact met DC en heeft een balletje opgegooid. Hij is op de eerste plaats een echte zakenman van wie ik veel advies gekregen heb en hij heeft me geholpen met de onderhandelingen, daar ben ik namelijk niet zo goed in. Dat ik uiteindelijk voor hun ‘full-package’ mocht rijden was voor mij dan ook wel het hoogst haalbare van mijn verlanglijstje.”

“Welke trick miste er nog in jouw segment in Momentum?” “270’s op een rail! Helaas staat hij nog steeds op mijn verlanglijst. Ik heb wel mijn best gedaan hoor! De rails op straat zijn vaak hoger en langer dan die van een indoorbaan. Ik kan het best lang volhouden: proberen, vallen, opstaan, proberen, weer vallen, opnieuw opstaan. Maar op een gegeven moment houdt het op. Dan denk ik: ‘Dat komt volgende week wel weer’. Vaak blijkt dan dat die ene rail toch de beste was voor die ene trick. En dan baal ik dus dat ik het op dat moment niet langer geprobeerd heb.”

“Is het ook zo met je studie gegaan? Dat heb je immers ook geprobeerd…” “Ik heb een opleiding boekhouden gedaan, maar dat was niet echt mijn ding! Het eerste halfjaar lukte alles met twee vingers in mijn neus. Toen besloot mijn beste vriend met zijn studie te stoppen en zat ik opgescheept met al zijn mooie snowboardverhalen. Ik liet me overhalen langzaam maar zeker het studeren in te ruilen voor het snowboarden. Er was geen enkele docent die opmerkte dat ik steeds minder vaak kwam opdagen. Twee maanden later volgde ik helemaal geen lessen meer, waarop ik besloot het toch maar aan mijn vader te vertellen. Een goed gesprek kwam er wel, maar de tweede helft van mijn studie niet.”

“Dus je hebt het precies tot aan de beste periode, de winter, volgehouden? Wat een timing!” “Tja, vanaf dat moment wist ik honderd procent zeker dat ik fulltime wilde snowboarden.”

“En nu? Is je fulltime job alweer begonnen? Wat staat er op de planning?” “Geen idee. Als het haalbaar was om afgelopen winter te overtreffen dan zou ik daar vol voor gaan. Dat is echter niet eenvoudig, want we hebben zo ontzettend veel gedaan. Ik zou graag naar een land willen waar ik nog geen streetrail gereden heb, Polen bijvoorbeeld. Of misschien toch nog een keer naar Amerika, daar zijn de parken veel fijner dan in Europa. Op de een of andere manier klopt het allemaal beter, je hebt meer tijd voor je sprongen en tricks. Die tijd heb ik wel nodig.”

“En vergeet die 270-boardslides niet!” “O ja, misschien moet ik dan toch echt een keer gaan trainen…”

Wereldtitel voor Chas Guldemond!

Chas Guldemond (24) heeft gistermiddag het wereldwereldkampioenschap op de slopestyle in Oslo gewonnen. Voor een waanzinnige menigte troefde de Amerikaan met een sublieme run de Canadees Seb Toots en de Belg Seppe Smits af.

Sebastien Toutant ging na twee runs met een score van 86,8 aan de leiding. Op zijn derde run, die hij als eerste moest afleggen, crashte hij na het springen van een Frontside Double Cork 1080 over een schans en lag het veld open voor de andere snowboarders om hem te verbeteren. Hij moest zittend op een zandzak toekijken hoe Seppe en Chas hem van de troon probeerden te stoten.

Op zijn derde run ging Chas op het slopestyleparcours van Wyller helemaal los. Met twee sprongen van 1260 over de schansen en een Backside 1080 over de gap trok hij de wereldtitel naar zich toe. De jury gaf hem een trickscore van 50,7 en gooide daar nog eens 37,2 aan flowscore boven op (totaal: 87,9). En zo mocht Chas Guldmond de eerste World Snowboarding Championships op zijn naam schrijven.

Overigens heeft Seppe Smits met het winnen van een bronzen plak ook dit kampioenschap weer laten zien, dat hij op een slopestyle parcours aardig wat trucjes kan.

Cheryl Maas grijpt naast het podium

Cheryl Maas (27) is er in Oslo niet in geslaagd om het WK Slopestyle op haar naam te schrijven. De stoere snowboardster moest het in de finale afleggen tegen de winnares Spencer O’Brien, wereldkampioene Jamie Anderson en Enni Rukajärvi.

Cheryl ging vol lef de finale in. Na een sterke eerst run (64,3) nam ze in haar tweede afdaling meer risico. Ze vloog met volle snelheid over de gap en kwam hard op haar enkel terecht. Helaas zo hard, dat ze de derde run niet meer kon starten. Met een gekwetste enkel moest ze toekijken hoe Spencer O’Brien er vandoor ging met het goud.

Seppe Smits wint brons:

Chas Guldemond wint goud:

Spencer’O Brien’s winnende run:

In het Van Penken Park zijn er vijf verschillende lines die je kunt riden: de funline, de publicline, de proline, de halfpipe en het kids park. Beginners kunnen hun eerste tricks oefenen op de mini-jumps die je perfect voorbereiden voor het grotere werk: de big jumps.

De nieuwe Rail Line in de pro area start met een Down-Flat-Down Rail 12m, daarna een Downrail 16m, een S-Box 10, een Staircase 6m en een wallride.

Georg zegt: “The obstacles are arranged in order to enable the riders to be really creative! My favorite trick is the Fs Nosepress on the Double Kink Rail.” 

In het achterste gedeelte van het pak bevind zich de nieuwe Multijib “Beatbox”. Daniel is enthousiast: “The  “Beastbox” is a real challenge! There are no stairs and it offers endless opportunities! However, I prefer doing my favorite trick on the downrail: a Fs Switch-up!”

De Finse rider Enni Rukajarvi nam al snel de leiding, ondanks dat ze niet dezelfde technische sprongen had als sommige andere meiden. Cheryl Maas, met in haar run onder andere een back 7 tailback 3 tail en een backside 7, had technische tricks maar haar flow was minder indrukwekkend, wat ze uiteindelijk in de scores heeft moeten voelen. Ze eindigde in de eerste run achter Jamie Anderson, die 36/40 scoorde voor haar flow waarmee ze met een score van 78.9 de leiding nam.

In de tweede run was het eigenlijk hetzelfde verhaal. Voor O’Brien betekende dat ze alles moest geven in haar laatste run. En dat deed ze. Met een frontside boardslide, noseslide, backside 540, switch backside 540, 50-50 en een frontside 720 behaalde ze een score van 84.4 en won ze World Snowboarding Champion Women Slopestyle. Cheryl Maas behaalde net niet een plaats op het podium. Ze eindigde met een score van 64.3 op de vierde plaats.

Resultaten Women Slopestyle Final:

1. Spencer O’Brien (CA) 84.4
2. Jamie Anderson (US) 78.9
3. Enni Rukajaervi (FI) 74.5

 

De finale bij de heren was spannend tot in de laatste minuut. Chas nam namelijk met zijn laatste run de leiding en verloeg daarmee de Canadees Sebastien Toutant met een frontside blunt 270 out, frontside boardslide to 450 out, switch backside 1260, backside 1080, tailpress to backside 180 en eindigde zijn run met een cab 1260. Chas Guldemond: “It was an amazing day. I’m stoked to win the World Snowboarding Championshops. This was the best event I’ve seen this year and in snowboarding so far.”

Resultaten Men Slopestyle Final:

1. Chas Guldemond (US) 87.9
2. Sebastien Toutant (CA) 86.8
3. Seppe Smits (BE) 76.3

Louie, frontside air

Omdat Podladtchikov zijn derde run verknalde, mocht hij zittend op een zandzak toekijken hoe de andere snowboarders zijn score probeerden te verbeteren. ,,Ik vond het in de tweede run al spannend om als eerste geplaatste naar beneden te gaan en die andere jongens alles te zien geven om mij te verbeteren.,’’ zei hij na afloop. ,,Het niveau lag vandaag erg hoog. Jongens zoals Louie Vito en Matt Ladley beheersen zoveel verschillende tricks. Gelukkig was mijn eerste run goed. Ik geloof niet dat ik meer spinnings kan maken, dan ik nu heb gedaan.’’

Matt Ladley mid spin

De half pipe in het Noorse ‘Vinterpark’ lag er perfect bij. Ondanks de regen kregen de mannen genoeg snelheid om vier tot zes moeilijke tricks op rij te springen.. Zo landde Markus Malin als derde snowboarder ooit in de half pipe een Backside Double Cork 1260. Alleen Shaun White en Ipod gingen hem voor.

World Champion Ipod

VROUWENFINALE

De vrouwen lieten een uur eerder in hun finale al zien, dat ze op de half pipe nauwelijks voor de mannen onderdoen. De Amerikaanse winnares Kelly Clark en de verrassende Spaanse Queralt Castellet staken er met kop en schouders bovenuit. Nadat Clark eerder al een Frontside 1080 had gesprongen, deed Castellet dat kunstje in haar laatste run bijna foutloos na. Ze testte flink de zenuwen van de Amerikaanse, omdat ze op één punt na de score van Clark benaderde. Uiteindelijk moest ze echter toch genoegen nemen met de tweede plaats in de World Snowboarding Championships.

Queralt Castellet gaat super hoog voor een dame

Kelly Clark wint net aan het goud

Tekst: Natasha Smit

OSLO · Cheryl Maas (27) gaf op het zware slopestyle parcours van Wyller in de eerste run meteen haar visitekaartje af. Terwijl andere meiden in de halve finale van de WK relatief eenvoudige trucs sprongen met weinig spins, sprong Cheryl drie backside 720’s achter elkaar. Alleen wereldkampioene Jamie Anderson en Spencer O’Brien haalden net iets meer punten.

Zelf bleef de ervaren snowboardster, vrij nuchter onder haar succes: ,,Ik reed redelijk op safe .Die 720’s, waarbij je twee rondjes om je as draait, land ik bijna altijd. Ik wist dat ik met deze trucs een goede beoordeling van de jury zou krijgen.’’

Go big or go home. Zo beschreef de commentator Cheryl Maas. Ze staat erom bekend dat ze alles uit de kast haalt en ook in wedstrijden moeilijke trucs probeert. ,,Vroeger reed ik nooit voor de jury, maar vooral voor mezelf. Als je in een wedstrijd moeilijke tricks probeert, dan maak je ook sneller fouten. Nu probeer ik iets meer op de wensen van de jury in te spelen.’’

Toch gaat ze in de finale weer ouderwets knallen. Plaats vijf of zes vindt ze niet interessant. ,,Het wordt een pittige finale. Jamie en Spencer zijn technisch zo goed. Dat wordt moeilijk om hen te verslaan,’’ zegt ze realistisch. ,,Toch ga ik proberen om een paar leuke sprongen te laten zien. En dan zie ik wel waar ik eindig.’’

Ook Seppe Smits (21) plaatste zich gister voor de finale. De Belg vloog over de schansen van het slopestyle parcours en kwalificeerde zich als derde, achter Seb Toots en Roope Tanteri voor de finale. ,,Ik ben echt onder de indruk van hoe Seppe hier rijdt,’’ zegt Joris Ouwerkerk (19). ,,Hij had een hogere score moeten krijgen voor zijn run. Die backside 1080 over de channel gap was sick. Ik zie hem die finale zondag wel winnen.’’